Een muis in huis

's Avonds laat, nog even achter pc, hoor ik ineens een tik bij het dressoir. En nog een keer. Bij de derde tik begon het verdacht te worden, en ging ik kijken. Jawel, trippeltrippel, een muis in huis!
De nieuwe hor bij de deur met de losse flappen, blijkt niet alleen handig voor Nienke om binnen te komen, ook de muizen hebben hem blijkbaar ontdekt. Dat bleek wel, toen de muis mij opmerkte, en een sprint trok richting de achterdeur.

POK! Die deur was dus inmiddels al dicht. Muis als hij was, schoot hij terug naar het smalste plekje dat hij zag, tussen de spleet onder de box.

Tijd voor een aanvalsplan. Muizen hebben pleinvrees, dus als eerste alle randen afgezet met boeken en alle overige vluchtwegen geblokkeerd. Deze muis zou de mijne worden, nu hij weet dat het interessant is binnen, zal hij toch terugkeren als ik hem zou laten gaan.

Met dit "slagwapen" mijzelf bewapend, en met het optillen van de box kwam ook de muis tevoorschijn. Weer rende de muis naar de deur.

POK! Einde muis.

Noekie is dood

Vanavond, omstreeks 22:00, is Noekie, een van onze konijnen, overleden. Hij is 11 jaar oud geworden.

Waarschijnlijk is de kou van de eerste nacht dit keer toch teveel geweest voor dat oude lijfje.

Alle eitjes uitgebroed!

Regelmatig hebben we spannende momenten gehad, toen een Vlaamse gaai in de buurt kwam. Zojuist was er een ekster in de tuin geland, dus ik vreesde voor het ergste. Toen ik ging kijken zat de merel ook niet op het nest. Maar wat bleek! De eitjes zijn alle 4 uitgekomen! Omdat de merel er niet was, snel even een fotootje gemaakt.

Zojuist heb ik het vrouwtje weer bezig gezien, en er stak een voorzichtig snaveltje boven het nest uit, zichtbaar op de webcam.

Vier eitjes!

Ik denk dat het nu volle bak is. De merel zit continu te broeden. Af en toe vliegt ze even van het nest om haar behoefte te doen, en even te eten. Van die gelegenheid heb ik snel gebruik gemaakt, getuige onderstaande foto...

Eerste ei!

De merel had hoge nood; het eerste ei ligt er al.

Ze zit nu te broeden, in de komende dagen zullen er nog wel meer eitjes komen denk ik.

Joepie, de merel is terug!

2 jaar geleden was ons berghok al uitgekozen tot nestlocatie, dit keer heeft de merel een betere plek gevonden. Hoog en droog, waar de katten niet bijkunnen. Ik zag het al aankomen, dus daarom snel een extra breed plankje gemonteerd. De merel heeft er dankbaar gebruik van gemaakt. Het nest ligt dit keer prachtig stabiel.

Meteen de webcam weer uit de kast, en dit keer ook een infrarood lamp. Zodoende is er nu dag en nacht beeld te zien! Omdat het nest dit keer hoger zit, zijn de eventuele eitjes straks niet te zien.

Eindelijk samen

Het heeft maanden geduurd, maar eindelijk is het zover. Noekie en Chica, onze konijnen, leven in vrede samen in één hok. Lange tijd dacht ik dat het er niet meer van zou komen. Als ik ze samenliet werd Chica (het vrouwtje) opgejaagd, en renden ze knorrend door de kooi en ren. De een mocht van de ander niet eten en probeerde ze dat toch, dan kon ze een knauw verwachten.

De kou heeft Noekie op andere gedachten gebracht denk ik. Het leek hem wel zo verstandig om toch wat liever te zijn voor Chica, zodat hij er ook eens lekker warmpjes tegenaan kan kruipen. Dat ging al een weekje goed, dus vandaag heb ik het hek er tussenuit gehaald. Ze zitten rustig met z'n tweetjes van 1 broccolistronk te knabbelen, en graven gezellig samen een tunnel. Hopen dat het zo blijft, want ik heb geen zin om dat hek terug te moeten plaatsen in de lente...

Poekie is dood

Vandaag, omstreeks 19:00 is Poekie, onze dwergpagegaai overleden.

Hij is 15 jaar geworden.

Toch maar niet...

Nog even een update mbt het vorige bericht; na 2 weken was het toch weer mis, Chica werd weer helemaal kaalgeplukt en bereden door Noekie. Gelukkig had ik het hek nog laten staan, en zijn ze nu weer gescheiden. Ik heb het nog een paar keer opnieuw geprobeerd, maar volgens mij wordt dit geen stelletje. Jammer.

Noekie en Chica herenigd

Afgelopen weekend de konijnen weer samengezet. De eerste nacht was weer heibel, maar de dagen erna hebben we geen nieuwe plukken haar meer kunnen vinden. Ze dulden elkaar nu best goed. We laten het hek er nog eventjes instaan voor de zekerheid, maar het lijkt er echt op dat ze nu definitief samen kunnen zijn!

Een konijn verliest nooit z'n streken...

Het lijkt erop dat de lente in zicht is! Dat heeft Noekie, ons mannetjeskonijn geweten. Ging het aanvankelijk nog zo rustig en goed tussen Chica en Noekie, sinds een paar dagen is Chica het haasje. Ze wordt continu achterna gezeten door Noekie, omdat hij alleen maar op haar wil rijden. Dat is op zich nog niet zo'n probleem, ware het niet dat hij zich in haar vacht vastbijt. Maar inmiddels is de vacht op, (die ligt in plukjes door de ren) en nu bijt hij zich vast in haar vel. Dat ging mij te ver. Helaas zat er dus niets anders op dan de hele ren te scheiden, zodat ze mekaar nog wel kunnen zien en ruiken, maar dat Chica even rust krijgt.



Wie had dat gedacht van die ouwe Noekie, dit jaar wordt hij 10, en dan zou je toch zeggen dat ie van z'n ouwe dag gaat genieten. Nee hoor...meneer graaft zich momenteel suf om toch maar aan de andere kant van het hek te komen. Dat gaat alleen niet lukken, want ook ik heb al eerder met dit bijltje gehakt, toen Noekie en Nina voor het eerst samen zaten. Toen stond het hek er namelijk ook...



Chica heeft nu wat rust aan haar lijf, en komt eindelijk toe aan het verkennen van haar speelgoed.

Onze nieuwe huisgenoot; Chica!

Afgelopen zaterdag was het zover, we gingen met de hele familie, én Noekie naar de konijnenopvang. Al gauw viel ons oog op Chica, een mooi konijntje met japanner kleuren een korte oortjes. Samen met Noekie werd ze in de ren gezet, alwaar ze nieuwsgierig aan elkaar snuffelden. Het zag er uit dat dit een leuk stelletje kon worden, dus Chica mocht mee naar haar nieuwe huis! Eenmaal thuis moest Noekie natuurlijk wel even aan Chica laten weten hoe de regels waren. Chica was het blijkbaar niet echt eens met deze regels. De plukken haar en de kale rug van Chica waren de volgende ochtend de stille getuigen van een ruwe huwelijksnacht. De dagen erna ging het er een stuk rustiger aan toe, ze eten rustig samen, en hopsen gezellig samen door de ren, zonder al te veel ruzie te maken. Samen liggen hebben we nog niet gezien, maar het is ook nog geen weer geweest om te zonnebaden. Dat wachten we dus nog even af.

Nina, het konijn, is niet meer...

Vandaag hadden we dan de onvermijdelijke afspraak bij de dierenarts. De afgelopen dagen had ik haar niet meer behandeld, omdat het er afgelopen weekend weer slechter uitzag dan voorheen. Het was duidelijk dat haar hele traanbuis kapot was door de ontsteking. Ze zat te knarsetanden, wat een teken van pijn is bij konijnen.
De dierenarts heeft haar laten inslapen.

Ik vond het toch wel moeilijk, je denkt, het is maar een konijn, maar stilletjes blijk je dan toch zoveel om zo'n diertje te geven dat het best even slikken is.
Ik kon het daarom niet over mijn hart verkrijgen om haar achter te laten bij de dierenarts, en heb waardig afscheid van haar genomen. Ze ligt nu begraven op een mooi plekje.

Dappere Nina, Rust in vrede.

Arm Konijn

Nina, ons zieke konijn, is in alle baby-hectiek niet vergeten. In de afgelopen periode ben ik weer 2 keer bij de dierenarts geweest. Het mocht allemaal niet baten, er kwam een 2e abces bij. We vermoeden dat haar oogje of de traanbuis toch is aangetast, en ik heb niet het idee dat het ooit goed gaat komen. Daar helpt geen operatie of behandeling meer aan denk ik. De enige die er tot nu toe baat bij heeft gehad is de portemonnee van de dierenarts.
Elke avond de wond verzorgen is voor zowel mij als Nina geen pretje.

We gaan daarom waarschijnlijk volgende week het besluit nemen om haar te laten inslapen. Dan kunnen we in elk geval een ander gezond konijn haar plekje in laten nemen. Noekie is namelijk al die tijd alleen geweest in de buitenren, en juist met die vorst is het fijn om lekker tegen elkaar te kunnen kruipen.

Nina is ziek

Nina, een van onze konijnen, is ziek. Vorige week kwam ze uit een hol gekropen met een grote bult op haar snoet. Ze snotterde daarbij behoorlijk. Het zag er niet uit als een van de gevreesde konijnenziektes, het leek eerder op een zware ontsteking. Het viel me de dag eerder ook al op dat er ineens minder voer opgegeten werd.

De dierenarts constateerde hetzelfde als ik, er zat een dik abces onder het oog. Daarnaast was door deze infectie een aardige longontsteking in de ontwikkeling. Het abces werd direct behandeld, en dat mag ik nu iedere dag herhalen. Voor de longen moet er antibiotica toegediend worden.

Nina ondergaat dit alles gelaten, piepend en niezend brengt ze momenteel haar dagen door in het noodhok in de garage. Gelukkig eet en drinkt ze verder nog wel, maar ze mist de warmte van Noekie, ons mannetjeskonijn, en haar veilige holen onder de grond.

as. Maandag of dinsdag ga ik weer bij de dierenarts langs. Er wordt dan gekeken wat de oorzaak van het abces is, en of er verdere ingrepen noodzakelijk zijn.

Noekie zit ondertussen rusteloos buiten in de ren. Hij eet duidelijk minder, en mist zijn vrouwtje. Vooral in deze koude periode zaten ze erg vaak samen.

Hoop dat het alleenzijn voor beiden voor korte duur is, maar voorlopig is het nog even afwachten of het goed komt.

Noekie en Nina

Zou het dan toch goedkomen? Na een heel weekend samen, lijken ze dan toch maatjes te worden. Althans, ze laten elkaar met rust zo nu en dan. We hebben in elk geval besloten om ze niet meer uit elkaar te halen 's avonds. Het vrouwtje heeft nu ook een naam, ze heet vanaf nu Nina. Nina en Noekie dus. Helaas durft Nina nog niet zelf de trap op en af. Dat wordt de volgende uitdaging. Het feit dat het nu goed gaat tussen deze 2 is me al een hele zorg minder.

Op deze foto zitten ze nog uit te hijgen na een (onge)wilde vrijpartij.

Konijnen!

Zo, eindelijk is het zover. Het hok is klaar, Noekie gecastreerd, alles in gereedheid voor het vrouwtje.

Vandaag de eerste kennismaking. Alles lijkt in orde tot zover, vooral Noekie is erg geïnteresseerd in zijn aanstaande. Voortdurend controlerend of hij echt nog wel als man doorgaat, drentelt hij al knorrend door z'n hok.

Zaterdag mogen ze voor het eerst samen. Tot die tijd even wennen op afstand...

Eén muis minder!

Zo, dat gaat goed, met wat gaas en installatiedraad een valletje in mekaar gezet. Een stukje stinkende kaas deed de rest. Als een ... muis in de val! Het arme beest had zelfs de kaas laten liggen. Toch wel lief zo'n muisje. Snel het valletje teruggezet, want er is vast nog een hele familie te gaan.

Eigenlijk is dit de tweede al, ik dacht aan de keutels gezien te hebben dat het ratten waren, dus ik had een rattenklem gezet. En daartussenin vond ik nummer 1. Dat vond ik echter geen leuk gezicht, dus vandaar deze muisvriendelijke val.

Dieren

Huisdieren zijn best leuk. Alleen wel de dieren waarvan je op de hoogte
bent. Het schijnt dat wij er ook meer blijken te hebben dan de vogel, het konijn, en de vier vissen.

Onze garage blijkt voorzien te zijn van muizen, en dan vroeg ik me ook al af waarom ons konijn ineens zo ontzaglijk veel eet. Het bleek vandaag dat ie niet alleen was. Een rat at vrolijk een maaltje mee. Helaas is hij ontsnapt, hij was me te vlug af. Wel heb ik een hol gevonden met voer erin. De vuile rat...
Hij komt er in elk geval niet meer in, want bij zijn ontsnapping heb ik zijn route gezien.

Hok te koop!

Met pijn in mijn hart heb ik vandaag een besluit genomen. Ik ga mijn konijnenhok verkopen. Met veel trots, lawaai, verf, hout en gereedschap bouwde ik in 2003 mijn eerste konijnenhok. Daarbij rekeninghoudend met al die jaren van trouwe dienst die het hok mij, en het konijn zou gaan opleveren.
Nu we echter een nieuw huis hebben, bleek dat hok toch niet meer zo goed te passen. We hebben namelijk de ren van de vorige bewoners overgenomen. En daar kan ik dit hok niet fatsoenlijk aan vast maken, en daarnaast, de ren is al zo groot, dat mijn konijn zou verdwalen in al die ruimte. Zodoende is vandaag het besluit genomen dat ik weer een nieuw hok ga bouwen, alleen dit keer geheel in de ren, ipv ernaast. En dus gaat dit prachthok op marktplaats.
En dan ga ik nu maar weer verder, ik moet de keukenlamp nog ophangen.
Ik begin andere huiseigenaren zowaar te geloven...je huis is echt nooit af...