Op de schietbaan

Hoe zou dat voelen, een echt pistool? Vandaag met de personeelsvereniging een avondje wezen schieten bij een schietvereniging, in Tilburg.
De avond begon met een uitgebreide instructie over veiligheid, houding, keep-korrel, het vasthouden van het geweer, en het indoen van oordoppen.

Een vreemde ervaring om voor het eerst een pistool vast te hebben, het is zwaar, en ook al is het ongeladen, op het moment dat je in die loop kijkt, voel je enige huivering. Even wennen was dus wel nodig.
Daarna kwamen de kogels er aan te pas, en mochten we op onze schietschijven gaan vuren, 5 proefschoten per persoon. Waar er bij sommigen al aardig wat schoten in de buurt van de roos kwamen, bleef mijn kaart mooi blanco.
Hierna werd een wedstrijd verschoten, 10 schoten, ook dit keer bleef mijn kaartje helaas leeg. De ringen die erbuiten lagen, leverden me gelukkig in totaal 17 punten op. De winnaar behaalde overigens 70 punten, dus ik kan zo meedoen als misschietende bad-guy in een actiefilm. Dit alles gebeurde met een Ruger .22 pistool.

Na de pauze kon er gekeken worden naar een minikanon. Goeie knallen! Daarnaast hadden de leden van de vereniging allerlei pistolen en revolvers bij, waarmee geschoten kon worden. Weer wat geleerd, een revolver heeft zo'n ronddraaiding, een pistool heeft een magazijn in het handvat. Een geweer daarentegen is zo'n langwerpig ding waar die van de kermis op lijken.
Ik heb met een Beretta, een bul, en volgens mij met een smith & Wesson geschoten, waarbij de bul het zwaarste kaliber had. (volgens mij .45)
Het geweer, dat met zwart kruit en losse kogels geladen werd, gaf een behoorlijke terugslag, daar heb ik me dus maar niet aan gewaagd.

Al met al een leerzame avond. Ik vond het leuk voor een keer, maar ik zou er nooit mijn hobby van kunnen maken. Het idee dat je toch met echte wapens bezig bent, blijft me toch wel dwars zitten, al ziet men het als een sportattribuut.

Voor foto's en wat filmpjes, klik hier.

Onze TomTom

Een TomTom hebben wij niet zo nodig, we hebben er al eentje van Canon. Kaarten staan overal, en inzoomen is een prima manier op de kaart op het kleine schermpje te bekijken.

De achtertuin van Heesch

Zomaar op een middag even een rondje gewandeld.

Wat een heerlijk gebied zeg.

Herfst

En het mooie van herfst; Spinnen!

Picasa Rules!

Foto's bewerken, mwa, veel werk, onhandig, kan ik niet, te dure software...

Zoveel redenen om het niet te doen, en ik deed dat ook bijna nooit. Tot er in de consumentengids iets geschreven stond over het freeware pakket Picasa. Jawel, weer zo'n stukje meestersoftware van Google.

Mijn nieuwsgierigheid overwon, en ik nam een kijkje. Hoewel ik even teleurgesteld was over het feit dat hij persé wilde scannen naar foto's, bleek het een zeer net pakketje te zijn. Foto's die naar mijn idee gewoon niet zo mooi waren, werden met één druk op de knop verbeterd, rode ogen verwijderen was ook zo gepiept, en de interface zit gewoon lekker in elkaar. En het blijft simpel te gebruiken. Je kan zelfs foto's direct uploaden naar blogger! Netjes hoor. Ik ben overtuigd. Picasa mag blijven. Neem ook eens de proef op de som; www.picasa.com

 

Hok te koop!

Met pijn in mijn hart heb ik vandaag een besluit genomen. Ik ga mijn konijnenhok verkopen. Met veel trots, lawaai, verf, hout en gereedschap bouwde ik in 2003 mijn eerste konijnenhok. Daarbij rekeninghoudend met al die jaren van trouwe dienst die het hok mij, en het konijn zou gaan opleveren.
Nu we echter een nieuw huis hebben, bleek dat hok toch niet meer zo goed te passen. We hebben namelijk de ren van de vorige bewoners overgenomen. En daar kan ik dit hok niet fatsoenlijk aan vast maken, en daarnaast, de ren is al zo groot, dat mijn konijn zou verdwalen in al die ruimte. Zodoende is vandaag het besluit genomen dat ik weer een nieuw hok ga bouwen, alleen dit keer geheel in de ren, ipv ernaast. En dus gaat dit prachthok op marktplaats.
En dan ga ik nu maar weer verder, ik moet de keukenlamp nog ophangen.
Ik begin andere huiseigenaren zowaar te geloven...je huis is echt nooit af...