donderdag 1 januari 2009
Papa!
Dinsdag 30 december 2008 is Nienke geboren! Ze wilde persé nog naar het vuurwerk kijken, dus ze kwam aan de vroege kant, en blijft nog eventjes in het ziekenhuis. Het gaat allemaal verder goed, dus 2009 wordt een nieuw jaar in alle opzichten. Ik heb er zin in!
zaterdag 29 november 2008
Nina is ziek
Nina, een van onze konijnen, is ziek. Vorige week kwam ze uit een hol gekropen met een grote bult op haar snoet. Ze snotterde daarbij behoorlijk. Het zag er niet uit als een van de gevreesde konijnenziektes, het leek eerder op een zware ontsteking. Het viel me de dag eerder ook al op dat er ineens minder voer opgegeten werd.
De dierenarts constateerde hetzelfde als ik, er zat een dik abces onder het oog. Daarnaast was door deze infectie een aardige longontsteking in de ontwikkeling. Het abces werd direct behandeld, en dat mag ik nu iedere dag herhalen. Voor de longen moet er antibiotica toegediend worden.
Nina ondergaat dit alles gelaten, piepend en niezend brengt ze momenteel haar dagen door in het noodhok in de garage. Gelukkig eet en drinkt ze verder nog wel, maar ze mist de warmte van Noekie, ons mannetjeskonijn, en haar veilige holen onder de grond.
as. Maandag of dinsdag ga ik weer bij de dierenarts langs. Er wordt dan gekeken wat de oorzaak van het abces is, en of er verdere ingrepen noodzakelijk zijn.
Noekie zit ondertussen rusteloos buiten in de ren. Hij eet duidelijk minder, en mist zijn vrouwtje. Vooral in deze koude periode zaten ze erg vaak samen.
Hoop dat het alleenzijn voor beiden voor korte duur is, maar voorlopig is het nog even afwachten of het goed komt.
De dierenarts constateerde hetzelfde als ik, er zat een dik abces onder het oog. Daarnaast was door deze infectie een aardige longontsteking in de ontwikkeling. Het abces werd direct behandeld, en dat mag ik nu iedere dag herhalen. Voor de longen moet er antibiotica toegediend worden.
Nina ondergaat dit alles gelaten, piepend en niezend brengt ze momenteel haar dagen door in het noodhok in de garage. Gelukkig eet en drinkt ze verder nog wel, maar ze mist de warmte van Noekie, ons mannetjeskonijn, en haar veilige holen onder de grond.
as. Maandag of dinsdag ga ik weer bij de dierenarts langs. Er wordt dan gekeken wat de oorzaak van het abces is, en of er verdere ingrepen noodzakelijk zijn.
Noekie zit ondertussen rusteloos buiten in de ren. Hij eet duidelijk minder, en mist zijn vrouwtje. Vooral in deze koude periode zaten ze erg vaak samen.
Hoop dat het alleenzijn voor beiden voor korte duur is, maar voorlopig is het nog even afwachten of het goed komt.
zondag 12 oktober 2008
Linksom of rechtsom?!
Linksom of Rechtsom krijgen de Nederlanders hun geld terug van IceSave...maar is het niet allebei hetzelfde? Zie onder en doe de test!
Als je denkt dat ze met de klok meedraait, gebruik je meer de rechterkant van je hersenen. Dat houdt in dat je meer een gevoelsmens bent en méér ophebt met symbolen dan met woorden. Als je denkt dat ze tegen de klok indraait, is het juist andersom. Als je lang geconcentreerd blijft kijken, kun je haar zelfs de andere kant op zien draaien. Lastig is het daarna om je eerste beeld weer terug te krijgen. Benieuwd naar de bevindingen...
donderdag 31 juli 2008
De perseïden komen!
Lang opblijven, de lampen uit, en op je rug in het gras gaan liggen, want ze komen er weer aan!
Elke zomer trekt de aarde door de Perseïden meteorenzwerm, dit is een wolk van stofdeeltjes achtergelaten door de komeet Swift-Tuttle. De naam Perseïden is afgeleid van het sterrenbeeld Perseus dat rond middernacht aan de noordoostelijke sterrenhemel te vinden is. De meteorenzwerm heeft zijn oorsprong schijnbaar in dit sterrenbeeld. Vele stofdeeltjes komen dan in botsing met de dampkring van de aarde en veroorzaken kortstondig een lichtstreep aan de hemel. Dit verschijnsel noemen we een vallende ster of meteoor.
De Perseïdenactiviteit stijgt geleidelijk van enkele exemplaren per nacht eind juli, tot vele tientallen vallende sterren per uur rond het maximum in de ochtend van 13 augustus. Om deze meteoren waar te nemen is geen telescoop of verrekijker nodig: het volstaat om met het blote oog te kijken naar een willekeurige plaats aan de hemel. De meeste Perseïden zie je vanop donkere plaatsen buiten de stedelijke gebieden, telkens in de tweede helft van de nacht.
Elke zomer trekt de aarde door de Perseïden meteorenzwerm, dit is een wolk van stofdeeltjes achtergelaten door de komeet Swift-Tuttle. De naam Perseïden is afgeleid van het sterrenbeeld Perseus dat rond middernacht aan de noordoostelijke sterrenhemel te vinden is. De meteorenzwerm heeft zijn oorsprong schijnbaar in dit sterrenbeeld. Vele stofdeeltjes komen dan in botsing met de dampkring van de aarde en veroorzaken kortstondig een lichtstreep aan de hemel. Dit verschijnsel noemen we een vallende ster of meteoor.
De Perseïdenactiviteit stijgt geleidelijk van enkele exemplaren per nacht eind juli, tot vele tientallen vallende sterren per uur rond het maximum in de ochtend van 13 augustus. Om deze meteoren waar te nemen is geen telescoop of verrekijker nodig: het volstaat om met het blote oog te kijken naar een willekeurige plaats aan de hemel. De meeste Perseïden zie je vanop donkere plaatsen buiten de stedelijke gebieden, telkens in de tweede helft van de nacht.
vrijdag 18 juli 2008
4 daagse nijmegen 2008 dag 4
De laatste dag vroeg opstaan. Heerlijk! Alles is vandaag de laatste keer. Het starten, het lopen langs het Radboud, de rustpost in Hatert...aan alles komt een eind. Heel snel zijn we eigenlijk alweer in Grave, miezer en regen zorgt voor een druilerige dag. Frank voelt zich iets beter, maar weg is het nog niet. De weg van Grave naar Beers is voor mijn gevoel weer eindeloos lang, zeker nu we hier vaak met de auto komen. Ik moet mezelf als alle andere jaren flink over mijn grenzen heen tillen, maar uiteindelijk staan we dan toch in Beers. Hier zijn we dan ook iets langer blijven zitten.
Het stuk richting Cuijk, via Vianen is wat angstig. Frank voelt zich ineens slechter en slechter worden, en even ben ik bang dat hij om gaat vallen. Ik vergeet hoe mijn voeten voelen, en heel de weg houdt ik hem scherp in de gaten. In Cuijk is het gezellig, maar even vind ik het belangrijker dat we op de rustpost terecht komen. Aldaar besluiten we tot rigoureuzere maatregelen. Paracetamol, want het lijkt toch op een opkomende koorts, en de rugzak blijft ook achter hier. Ik neem zijn belangrijkste zaken, zoals water, en poncho mee.
Het is verbazingwekkend wat de paracetamol met hem doet. Na 15 minuten schiet het tempo er ineens in, en moet ik hem zelfs afremmen. Gelukkig gaat het vanaf nu ook de hele weg iets beter, en de rustpost in Malden is ruim voor de volgende dip bereikt. Vanaf hier is het nog maar een klein uurtje tot de verzamelpost, alwaar Els zit te wachten. Dat was te overzien. Op deze rustpost zijn we getuige van meerdere zieken. ORS wordt er onderhand meer gedronken dan bouillion. Omstreeks half 5 vertrekken we van deze post.
Els loopt mee, en onderweg komen we de ouders van Frank tegen. Ik ben blij dat we het samen gehaald hebben. 1,5 km van de finish verwijderd, staat Inge op mij te wachten, en lopen we hand in hand, blij weer samen te zijn, naar de finish. Om 17:45 kunnen we dan eindelijk ons eremetaal in ontvangst nemen!
Uiteindelijk blijk ik geen extra blaren meer gelopen te hebben, maar wel een allergische reactie op de tape op mijn hiel. Ik wist dit al van sporttape, maar blijkbaar is de lijm van leukoplast van dezelfde samenstelling.
Nadat 's avonds van iedereen afscheid hadden genomen, zijn we uit Nijmegen vertrokken. Er ging van onze groep niemand meer de stad in, en om nog langer in Buikgriep-city te blijven hangen leek ons ook niet zo'n goed idee.
Uiteindelijk heb ik het dus ook niet meer gehad, en is Frank er ook weer vanaf.
Het stuk richting Cuijk, via Vianen is wat angstig. Frank voelt zich ineens slechter en slechter worden, en even ben ik bang dat hij om gaat vallen. Ik vergeet hoe mijn voeten voelen, en heel de weg houdt ik hem scherp in de gaten. In Cuijk is het gezellig, maar even vind ik het belangrijker dat we op de rustpost terecht komen. Aldaar besluiten we tot rigoureuzere maatregelen. Paracetamol, want het lijkt toch op een opkomende koorts, en de rugzak blijft ook achter hier. Ik neem zijn belangrijkste zaken, zoals water, en poncho mee.
Het is verbazingwekkend wat de paracetamol met hem doet. Na 15 minuten schiet het tempo er ineens in, en moet ik hem zelfs afremmen. Gelukkig gaat het vanaf nu ook de hele weg iets beter, en de rustpost in Malden is ruim voor de volgende dip bereikt. Vanaf hier is het nog maar een klein uurtje tot de verzamelpost, alwaar Els zit te wachten. Dat was te overzien. Op deze rustpost zijn we getuige van meerdere zieken. ORS wordt er onderhand meer gedronken dan bouillion. Omstreeks half 5 vertrekken we van deze post.
Els loopt mee, en onderweg komen we de ouders van Frank tegen. Ik ben blij dat we het samen gehaald hebben. 1,5 km van de finish verwijderd, staat Inge op mij te wachten, en lopen we hand in hand, blij weer samen te zijn, naar de finish. Om 17:45 kunnen we dan eindelijk ons eremetaal in ontvangst nemen!
Uiteindelijk blijk ik geen extra blaren meer gelopen te hebben, maar wel een allergische reactie op de tape op mijn hiel. Ik wist dit al van sporttape, maar blijkbaar is de lijm van leukoplast van dezelfde samenstelling.
Nadat 's avonds van iedereen afscheid hadden genomen, zijn we uit Nijmegen vertrokken. Er ging van onze groep niemand meer de stad in, en om nog langer in Buikgriep-city te blijven hangen leek ons ook niet zo'n goed idee.
Uiteindelijk heb ik het dus ook niet meer gehad, en is Frank er ook weer vanaf.
donderdag 17 juli 2008
4 daagse nijmegen 2008 dag 3
Altijd weer die rits om 2:45; wakker worden, melden in de ontbijtzaal! Ben benieuwd wat het vandaag de dag gaat worden. Rustig op gang gegaan, en toch wel weer een mooie start. Het lopen gaat wonderbaarlijk goed. Frank z'n darmen zijn niet in orde, dus op de eerste post gaat hij ondertussen even een Edet toiletje bezoeken. De eerste van vele, zo bleek later. Vrienden van mij blijken eerder terug van vakantie, dus ik kan de hele dag al uitkijken naar onze 50 lus door Ottersum. Nooit eerder had ik zin in een 50 lusje. De dijk naar Mook komt al gauw in zicht, en nog steeds loop ik erg lekker, zonder pijn, en de stemming zit er goed in. Zo goed als het met mij gaat, zo zwaar lijkt Frank het te hebben. Weer een Edetje bezocht op dit traject. Onderweg stond Giel nog druk plaatjes te draaien. Oog voor de wandelaars had ie echter niet. Gemiste kans...
Rustpost in Mook
Na mook start het traditionele zware traject naar de 50 lus. En eerlijk is eerlijk, ik was er zo doorheen! Bang als ik was voor mijn scheenbeenpezen, dipjes, niets van dat al! Zo slecht als het gisteren ging zo goed ging het vandaag. Gelukkig voor Frank, zo kon hij zich vandaag weer een beetje aan mij optrekken. Het lijkt er toch echt op, dat de buikgriep, die op het kamp heerst, ook bij hem heeft toegeslagen. Op de rustpost besluit ik 10 minuten eerder te vertrekken, en spreek met Frank een tijd af wanneer hij ook moet lopen.
Frank zit er doorheen
In Ottersum tref ik mijn vrienden, en na een minuut of 15 komt Frank ook binnengelopen. Afscheid genomen, en tesamen de lus van vandaag bedwongen. De route naar Bredeweg, via Grafwegen is zoals altijd redelijk saai, maar doordat we nogmaals stoppen voor een buikgriep-stopje heb ik ook weer 5 minuten pauze, en lukt het me ook om deze etappe zonder een mentale dip door te lopen. Vanaf Groesbeek heerlijk genoten van alle aandacht, broodjes, blikjes, mandarijnen en al wat allemaal werd aangeboden vanuit het publiek. Frank kon zich inmiddels optrekken aan het feit dat Els, zijn vriendin in Berg en Dal op de rustpost zat te wachten. Ondertussen meerdere malen de poncho aan-en-uit getrokken, inmiddels kan dat in een moeite zonder te stoppen. Nadat vooral Frank is opgeladen op de rustpost, lopen we het laatste stukje, waarbij het de laatste kilometers begint te hozen! Maar ach, mijn stemming kan niet meer stuk, het publiek blijft lachen onder de partytentjes, en om half 5 lopen we over de finish. Het fietsen naar de camping gaat soepeltjes, en wonderbaarlijker, het vocht in de enkel is weg! Wijze les dus nogmaals, nooit je veters zomaar aantrekken als ze de eerste 25km van de dag gewoon goed zaten!!! Uiteindelijk laat ik alleen nog een hakje intapen uit voorzorg. Een blaar zit er immers nog net niet.
Vandaag iets later gaan slapen, want voor de vrijdag moeten we er natuurlijk wel picobello uitzien. De medaille van vorig jaar netjes vastgemaakt met een touwtje, scoutinguniform klaarmaken, scheren, en om 9 uur lig ik dan eindelijk op m'n matje te ronken.
Na mook start het traditionele zware traject naar de 50 lus. En eerlijk is eerlijk, ik was er zo doorheen! Bang als ik was voor mijn scheenbeenpezen, dipjes, niets van dat al! Zo slecht als het gisteren ging zo goed ging het vandaag. Gelukkig voor Frank, zo kon hij zich vandaag weer een beetje aan mij optrekken. Het lijkt er toch echt op, dat de buikgriep, die op het kamp heerst, ook bij hem heeft toegeslagen. Op de rustpost besluit ik 10 minuten eerder te vertrekken, en spreek met Frank een tijd af wanneer hij ook moet lopen.
In Ottersum tref ik mijn vrienden, en na een minuut of 15 komt Frank ook binnengelopen. Afscheid genomen, en tesamen de lus van vandaag bedwongen. De route naar Bredeweg, via Grafwegen is zoals altijd redelijk saai, maar doordat we nogmaals stoppen voor een buikgriep-stopje heb ik ook weer 5 minuten pauze, en lukt het me ook om deze etappe zonder een mentale dip door te lopen. Vanaf Groesbeek heerlijk genoten van alle aandacht, broodjes, blikjes, mandarijnen en al wat allemaal werd aangeboden vanuit het publiek. Frank kon zich inmiddels optrekken aan het feit dat Els, zijn vriendin in Berg en Dal op de rustpost zat te wachten. Ondertussen meerdere malen de poncho aan-en-uit getrokken, inmiddels kan dat in een moeite zonder te stoppen. Nadat vooral Frank is opgeladen op de rustpost, lopen we het laatste stukje, waarbij het de laatste kilometers begint te hozen! Maar ach, mijn stemming kan niet meer stuk, het publiek blijft lachen onder de partytentjes, en om half 5 lopen we over de finish. Het fietsen naar de camping gaat soepeltjes, en wonderbaarlijker, het vocht in de enkel is weg! Wijze les dus nogmaals, nooit je veters zomaar aantrekken als ze de eerste 25km van de dag gewoon goed zaten!!! Uiteindelijk laat ik alleen nog een hakje intapen uit voorzorg. Een blaar zit er immers nog net niet.
Vandaag iets later gaan slapen, want voor de vrijdag moeten we er natuurlijk wel picobello uitzien. De medaille van vorig jaar netjes vastgemaakt met een touwtje, scoutinguniform klaarmaken, scheren, en om 9 uur lig ik dan eindelijk op m'n matje te ronken.
Abonneren op:
Posts (Atom)